حجاب برتر

حجاب ظلمانی!!

ع.ق — Sat, 25 Feb 2012 19:38:19 GMT

بهم گفت:

من نمی دونم این حجابو کی گفته خوبه و درسته و واجبه؟؟؟اصلا هیچ کس همچین چیزیو قبول نداره! به غیر از خود اونایی که گفتن واجبه! اصلا از قدیم شاعر گفته: ساقیا بده جامی زین شراب روحانی/ تا دمی بیاساییم زین حجاب ظلمانی!

می دونید این شعر یعنی چی؟ شاعر داره میگه این آخوندا (روحانی), گفتن شراب حرامه گفتیم چشم! گفتن فلان حرامه, گفتیم چشم! دیگه این ظلم بزرگ, این حجاب اجباری, این حجاب ظلمانی چی بود؟ یعنی که چی؟ حالا ساقی! یه شب که بچه ها جمعن یه حالی به جمع بده!

می بینید!من نمیگم ها! شاعر هم میگه!: این حجاب کلا زورکی و ظلمانیه!

منم بهش گفتم: هِی!... همین طوری که پیش بری فردا پس فردا... بماند... نگم بهتره!...

چیز سیاه روی سر!!

ع.ق — Thu, 23 Feb 2012 11:16:54 GMT

- مامان! مامان! من از این چیزای سیاهی که روی سر این خانوماست می خوام!

والا اولش وقتی دختر بچه ی کوچولوی توی پارک با اشاره به خانم و خواهرم که با من راه می رفتن این جمله رو به مامانش گفت خیلی تعجب کردم که این بچه حتی اسم چادر رو هم نمیدونه! ولی وقتی مامانش دستشو گرفت و کشون کشون از ما دورش کرد و جوابشو داد , اون تعجبم از بین رفت که هیچی! از این متعجب شدم که بچه ای توی این سن با همچین مامانی چطور از چادر خوشش اومده!! آخه مامانش بهش گفت:

- اه! از اینا خوشت اومده؟

بعد انگار که به کیسه زباله ای که گربه پاره ش کرده باشه و بوی بد ازش میاد نگاه کنه به ماها یه نگاهی انداخت و ادامه داد:

- پاشو !‌پاشو بریم دخترم! اینا که می بینی اُمُلن!

جالب بود بچهه هم که انگار یه عروسک خوشگلو توی ویترین مغازه دیده باشه و بخوادش, گریه می کرد و به چادر ماها (من نه ها!!) اشاره می کرد.

خلاصه آخرش بچهه به زور مادرش از ما دور شد و حتی ما نتونستیم بهش بگیم که عزیز دل برادر! این «چیز سیاه روی سر» همون چادره!

داستان یک «یارو»

ع.ق — Fri, 10 Feb 2012 23:39:45 GMT

یکی بود یکی نبود, غیر از خدا هیچ کس نبود…

یه روز توی یه شهری که اصلا هم اسمش تهران نبود, و توی کشوری که به هیچ وجه ایران نبود, یه پسر جوونی بود که اسمش واسه شما اصلا مهم نبود! اما به جاش شما می تونید اونو «یارو» صدا کنید.

این «یارو» ی ما خیلی پسر گلی بود, ماه! سر به زیر, چشم پاک, مودب ….

یه روز که داشت توی خیابون راه می رفت, چشمش اشتباهی افتاد به چند تا دختر که اصلا هم بد حجاب نبودن! فقط یکم بی حجاب بودن! دل این یاروی ما هم با یک نگاه درب و داغون شد! آخه از قدیم شنیده بود که : ز دست دیده و دل هر دو فریاد, که هر بی حجابی که دیده بیند, دل کند یاد! به خاطر همین یاروی ما خیلی ناراحت و خسته رفت خونه و به فکر چاره افتاد: گفت پس منم : بسازم خنجری تیغش ز فولاد و به خاطر اینکه مصرع دومش رو یادش نبود, ندونست با اون خنجر چی کار کنه. خنجر رو انداخت کناری و به فکر دیگه ای افتاد: اینکه برای اینکه دلش هر چیزی رو یاد نکنه چشمش رو با چشم بند ببنده!

دو تا بشکن زد و چشماشو بست و رفت توی خیابون.

فکر می کرد خیلی فکر خوبی کرده اما همین طور که داشت توی خیابون راه می رفت و مواظب بود که از توی پیاده رو خارج نشه یهو محکم با مخ رفت توی دیوار و پخش زمین شد و چشمتون روز بد نبینه… آدم با آفتابه شیر موز بخوره اما میون مردم توی خیابون اینقدر ضایه نشه. حالا همه ی مردم دورش جمع شده بودن و بهش می خندیدن که این دیگه چه آدمیه که چشماشو می بنده و راه می ره توی خیابون؟!

یارو هم خیلی بهش بر خورد, به همین خاطر گفت من به جای اینکه چشمامو ببندم, سرمو بالا می گیرم و سعی می کنم به هیچ چیزی این طرف و اونطرف نگاه نکنم.

چه قدر سر بالایی خوب بود! هم سرت بالا بود هم افتخار می کردی و هم کلی کلاس داشت! تازه پرنده ها و ابر ها هم از روی زمین خیلی قشنگ به نظر می رسیدن!

خلاصه این یاروی ما همینطور که به ابر ها و پرنده هایی که هر از چند وقت یکبار از توی آسمون رد می شدن چشم دوخته بود داشت حرکت می کرد که یهو احساس کرد آسمون داره کوچیک می شه و خودش داره توی سوراخی سقوط می کنه, بعد از اینکه یارو افتاد توی لجن و آب کثیف, فهمین افتاده توی چاه فاضلاب! فاضلاب خیلی بوی بدی میداد, یارو هم از بوی بد بدش میومد. به خاطر همین باید یه فکر دیگه ای می کرد. وقتی که کارکنان شرکت فاضلاب با یه چوب گنده یارو رو از میون تورهای تصفیه خونه کشیدن بیرون, فهمید که باید چیکار کنه! باید به جای سر به هوایی سر به زیر باشه!

بعد از اینکه خودشو کمی تمیز کرد قبل از حرکت کردن گردنش رو به سمت زمین کج کرد و «سر به زیر» که چه عرض کنم! سر به زیر زمین شد!

خلاصه این یاروی قصه ی ما رفت و رفت و رفت و همینطوری سر به زیر رفت تا وقتی که احساس کرد چقدر سر به زیری خوبه! هم زمین زیر پات رو می بینی که اتفاقی نیفته, هم به جای نا مربوطی نگاهت نمیفته! همینطوری که داشت می رفت یهو از سمت راستش یه صدای ترسناکی شنید: صدا شبیه بوق کامیون بود, برای اینکه سر به زیریش خراب نشه نگاهی نکرد اما صدای بوق همینطوری داشت نزدیک تر می شد. صدا نزدیک شد و نزدیک شد و نزدیک شد تا یهو یه چیز محکم و گنده ای بهش خورد و یارو دید به جای زمین توی هوا داره پرواز می کنه. چقدر سر به زیری خوب بود, آدم اگه خوب سر به زیر باشه می تونه حتی پرواز هم بکنه! اما مثل اینکه این پرواز زیاد هم طول نکشید, انگار داشت سقوط اضطراری می کرد, جاتون خالی, زمین از این بالا خیلی قشنگ بود, مخصوصا اینکه هی داشت نزدیک تر میشد. وقتی زمین خیلی نزدیک شد, یارو احساس کرد که کسی چراغارو خاموش کرد. وقتی چشماشو باز کرد دید توی بیمارستان روی تخت دراز کشیده و یه چیزای سفید و سخت روی همه ی بدنش کشیدن. تنها بدیش این بود که نمی تونست تکون بخوره اما به جاش همه ی فامیلاش واسش کمپوت هلو و گلابی آورده بودن. آخه یارو گلابی خیلی دوست داشت.

واقعا چقدر سر به زیری خوبه, همه واست کمپوت گلابی و هلو میارن! به خاطر همین یارو تصمیم گرفت از اون به بعد (اگه زنده موند) همیشه سر به زیر باشه!

بیا منو بگیر...

ع.ق — Fri, 10 Feb 2012 00:37:59 GMT

داشتیم با هم راه می رفتیم، با فریبرز، رفیقم. داشت با تلفن حرف میزد، یهو شروع کرد به فحش دادن: پُفیوس! حرف دهنتو بفهم، کجای ریخت و قواره ی تو به من می خوره بد ترکیب!... من !؟ من گفتم!؟ کِی، کجا؟ ... اون روز توی کافی شاپ؟! آره, گفتم بدون تو نمی تونم زندگی کنم، ولی این به این معنی نیست که میام می گیرمت! روشن شد؟ حرف زیادی هم نزن! دیگه شمارتو روی گوشیم نبینما!

ازش میپرسم: کی بود؟

- همین دختر شیپیشوه! - النازو میگی؟

- نه بابا ! الناز که اون که اون دماغ گندهه ست! منظورم... - نکنه شقایقو میگی؟

- نه بابا اون که به من محل سگ هم نمیذاره

- پس منظورت شیواست؟ - شیوا؟ شیوا دیگه کدوم خریه؟

- همون خری که پارسال کلی پول ریختی به پاش!

- آها! نه... اونم نیست... - پس حتماً پروانه بود؟

- پروانه؟ ... آها ... اون پروانه؟! ... نه ... پروانه بد ترکیب و داغون بود ، اما نه به اندازه ی این. اون حد اقل با کیلو کیلو آرایشی که می کرد می تونست اون قیافه شو قابل تحمل کنه... این ... اسمشو هم یادم نیست...

- حالا چی می گفت؟

- هیچ... دختره ی خنگ میگه بیا منو بگیر... تو قول دادی بیای خواستگاریم

-حالا واقعا قول دادی؟

-نه بابا چه قولی چه کشکی؟ دختره ی تازه کار هوا ورش داشته...

- خب بیچاره حتما خیلی داغون میشه...

- به درک ... مگه تقصیر منه؟

- پَ نه پَ... تقصیر عمه ی منه!!

- خیلی بی مزه ای... . حالا تو می خوای همینطوری بی کار بمونی؟

- بی کار چیه... درس دارم می خونم دیگه...

- اون کارو که نگفتم ... منظورم این کار بود...

- آها... دختر بازی... لاو ترکوندن و ... ای شیطون ... آخه ما که مثل شما تیپ دخترکش و روابط اجتماعی و جی اف بی اف و این جور کارا حالیمون نیست... بذار به درسمون برسیم ... - آره ... راست می گی... تو مرد این کارا نیستی

- حالا من یه چیزی گفتم ... یه چندتا تکنیک یادم بدی می ترکونم... جون من... - نه... تو هیچ غلطی نمی تونی بکنی..

بله... کلی وقت گذشت من هیچ غلطی نتونستم بکنم, به جز ازدواج... هی می دیدمش میگفتم : پسر داری پیر میشی چرا زن نمی گیری... میگفت: هنوز پیداش نکردم. می گفتم کیو؟ می گفت: مورد مناسبو. چند سالی گذشت و جوابی که به این سوال من میداد هیچ تغییری نمی کرد.

همین چند وقت پیش بعد هفت هشت سال از اون قضیه دوباره ازش پرسیدم, دوباره گفت: هنوز مورد مناسبو پیدا نکردم. گفتم: حالا این مورد مناسب چه ویژگی هایی دارن که این همه مدته داری دنبالش می گردی؟ سالی سی چهل تا خواستگاری داری می ری اونوقت هیچکدوم مناسب نیست؟

- نه بابا... هیچکدوم... اینایی که من میرم سراغشون همه اینکاره ن...

- ببخشید؟! چیکاره؟

- اینکاره دیگه... اهل بی اف و دوست بازی و این حرفا...

- اِ... جریان از این قراه؟! آقامون خانم نجیب و چشم و دل پاک دوست دارن... عجب!؟... نه که خودت خیلی چشم و دلت پاک بود!؟...

- چه ربطی داره؟

- خیلی!... دیگه مزاحمت نشم... فقط ... شاعر میگه: باش تا صبح دولتت بدمد...

پاکت نامه ی دلدار

قلم — Wed, 18 Jan 2012 18:29:42 GMT

قبل از همه ی اون اتفاقات من فقط یه پاکت نامه ی ساده بودم. یه پاکت نامه ی ساکت و تنها که توی مغازه منتظر فروخته شدن بود. هفته ها و ماه ها می گذشت و من فروخته نمی شدم, شاید دلیل خاصی داشت, شاید…

بالاخره اون روز رسید. روزی که من فروخته شدم به یه پیر مرد. پیر مرد منو برد خونه ش.

همیشه تصور می کردم قراره حامل یک نامه باشم, اما انگار قرار, چیز دیگه ای بود. پیر مرد مقداری پول رو با دقت شمرد, بوسید و بعد داخل من گذاشت. از اون لحظه به بعد من احساس کردم, ماموریتم شروع شده. توی این دنیای به این بزرگی, ماموریت بزرگی نبود اما برای من مهمترین چیز توی دنیا بود. غافل از اینکه تقدیر من چیزی به مراتب مهمتر از اون بود...

نمی دونستم پولی که درون منه چه ارزشی داره؟ نمی دونستم قراره به ازاش چه چیزی دریافت بشه, برای من فقط مهم این بود که به خوبی وظیفه م رو انجام بدم.

پیرمرد منو گذاشت توی جیب کتش. شروع به حرکت کرد. بعد از مدتی حرکت انگار یه جا نشست. ساکت و ساکن بود. از اطراف صدای صحبت مردی میومد. بلند بلند صحبت می کرد و تاثیر گذار, من نمی فهمیدم چی می گه اما وقتی صحبت می کرد همه گریه می کردن, حتی پیرمردی که من توی جیب کتش بودم.

گریه ها و سر و صدا ها تموم شد. پیر مرد بلند شد و کمی حرکت کرد, دست توی جیبش برد و منو توی دست گرفت و بیرون آورد و گفت: حاج آقا… می دونم برای روضه ی امام حسین این چیزا خیلی ناقابله اما … اگه قبول کنید منت روی سر ما گذاشتید…

مردی که پیرمرد اونو حاج آقا صدا کرده بود هم در جواب کمی تعارف کرد و بعد از اصرار پیر مرد منو گرفت. لباسای عجیبی تن این «حاج آقا» بود. شاید عجیب ترینش پارچه ی سفیدی بود که دور سرش پیچیده بود. منوگرفت و گذاشت توی جیب بزرگ لباسش… روی سینه ش.

این «حاجآقا» قلب بزرگی داشت. تا اون وقت این قدر به قلب یک انسان نزدیک نبودم. با هر تپش قلبش با من صحبت می کرد. انگار به غیر از خون چیزهای دیگری هم توی این قلب بود که باعث شد من کمی تغییر کنم. حالا من دایره ی وسیع تری از اطرافم رو می تونستم حس کنم. بیش تر از جیب لباسی که توش بودم, بیش تر از جلوی پای حاج آقا, احساسات و افکارش برای من خیلی واضح و روشن بود,انگارجزئی از او شده بودم. حس جالب و همینطور عجیبی بود. حالا می تونستم بفهمم که این حاج آقای ما رفته سر خیابون و منتظر ماشین ایستاده.

همینطور که حاج آقا کنار خیابون ایستاده بود و خطاب به هر ماشینی که از جلوش رد می شد صدا می زد: «مستقیم!!», اون طرف خیابون و مقداری بالا تر زنی قدم می زد. درست نفهمیدم که حاج آقا چی دید یا اون چیزی که دید چه معنایی می داد اما بد جوری قلب حاج آقا رو به تپش انداخت, انگار آتشی به جانش افتاده بود. همینطور که قلبش دیوانه وار به قفسه ی سینه ش لگد می زد, حاج آقا با خودش دعواش شده بود:

- یعنی ….؟!؟!

- نه … انشاء الله که قصد فساد نداره…

- مگه نمی بینی چیکار داره می کنه؟ بعد می گی قصد دیگه ای داره؟

- خب مگه از دست من کاری بر میاد؟ اگه من برم سمتش که شاید مردم توی خیابون فکر بد کنن. اصلا چطور می تونم جلوشو بگیرم؟؟!

-مطمئنی از دستت کاری بر نمیاد؟ پس همه ی حرفایی که با خودت می زدی فقط ادعا بود؟...

انگار جمله ی آخر, نتیجه ی دعوا رو تغییر داد. حاج آقا مصمم شد, لباس بلندش رو جمع کرد و با قدم هایی محکم از خیابون رد شد و مستقیم به سمت اون زن رفت. با چند قدم بهش رسید. زن اما داشت سرش رو از توی پنجره ی ماشینی بیرون می کشید و متوجه او نشده بود.

با لحنی دل سوخته اما قاطع گفت:

- خانم! …

زن که تازه حاج آقا رو دیده بود خیلی متعجب به او نگاه کرد. ابتدا فکر کرد که حاج آقا با کس دیگه ای کار داره. به خاطر همین دور و برش رو نگاهی انداخت و بعد دوباره با تعجب بیشتر به حاج آقا رو کرد. حاج آقا ادامه داد:

- بله . با شما هستم… چرا این کارا رو می کنید؟…

زن که جواب نداشت بده, دهنش رو باز کرد تا چیزی بگه اما حاج آقا که به زمین نگاه می کرد ادامه داد:

- اگه برای پوله … این پول …

و به سرعت دست برد توی جیبش و منو توی دستش گرفت و دستش رو به سمت زن دراز کرد.

زن که حسابی مات و مبهوت شده بود بی اختیار منو از دست حاج آقا گرفت و حاج آقا بدون اینکه کلمه ی دیگه ای حرف بزنه به سرعت از اونجا دور شد و زن رو توی بهت تنها گذاشت. اونچنان مبهوت و متعجب بود که تا دقایقی حتی صدای ماشین هایی که کنارش ایستاده بودن و بوق می زدن رو نمی شنید. بعد به خودش اومد و در منو باز کرد تا محتویات منو ببینه. با دیدن اسکناس های پول فقط مطمئن تر شد. بدون اینکه پول ها رو بشمره منو داخل کیفش گذاشت و حرکت کرد. می تونستم از همون داخل کیف بفهمم که چقدر به هم ریخته. غرق فکر بود. به همه چیز فکر می کرد. به اینکه چرا متولد شده. به اینکه چرا دنیا باید اینطور باشه. به اینکه توی این دنیا چیکار می کنه. به اینکه چرا تا الان زندگیش اینطور بوده. به اینکه چه کسی این زندگی رو واسه ش اینطوری ساخته؟

اونقدرغرق فکر بود که نفهمید تمام طول راه رو پیاده طی کرده.

خونه ش یه واحد خیلی کوچیک از یه آپارتمان بود. خونه خیلی شلوغ و به هم ریخته بود. بوی بدی هم از همه جاش به مشام می رسید. آشغال و زباله همه جاش رو پر کرده بود. اما او بدون توجه به هیچ چیز مستقیم به اتاق خواب رفت. اتاق خواب شلوغ ترین قسمت خونه بود.

روی تخت نشست, منو از توی کیف بیرون آورد و بهم زل زد. باز هم فکر کرد. همه چیز رو خوب می دونست. جواب تمام سوالاتی که از خودش می پرسید ,اینکه از کجا اومده, بعد از مرگش چه اتفاقی قراره بیفته و … اما به سختی با این باور هاش مبارزه می کرد. بلند شد و شروع به حرکت کردن در عرض اتاق کرد. اما دلش باز هم پر از درگیری بود:

- می دونی که کلات اون ور پس معرکه ست؟!؟!

- ول کن بابا … بی خیال … بچسب به عشق و حالت…کی گفته اون ور خبری هست؟ …

- می دونی که هست!… و نمی تونی انکارش کنی !… این دونستن توی تمام لحظه های زندگیت راحتت نمی ذاره…

این جنگ هم انگار تمامی نداشت… کاش از دست من هم کاری ساخته بود… شاید بود…

حالا به صورت عصبی دست هاشو به این طرف و اونطرف پرتاب می کرد. حسابی کلافه شده بود. نگاهش به آینه افتاد. رفت به سمتش و خودش رو توی آینه ورنداز کرد. طوری روی صورتش دست می کشید که انگار داره به پوست حیوان کثیفی دست می زنه. از خودش متنفر شده بود. توی چشم های خودش زل زده بود و هیچ حرفی نمی زد… تا اینکه ناگهانی مثل بچه ای که از مادر جداش کرده باشن فریاد کشید: چرا؟….

داشت دیوونه می شد. می خواست پا روی همه ی دونسته هاش بذاره و بی خیال همه چیز بشه.

دوباره به من توجه کرد. منو توی دو دست گرفته بود. در منو باز کرد و پول ها رو برداشت و منو به گوشه ای انداخت. بعد از اینکه پول ها رو شمرد, نگاهش به طور «اتفاقی» به من افتاد و متوجه نوشته ای که پشت من بود شد: « مسجد چهارده معصوم- دهه ی اول محرم - روضه ی حضرت رقیه (س) »

تا اون لحظه نمی دونستم حضرت رقیه یعنی چی, اما فهمیدم تنها معنایی که می تونه داشته باشه غم و غصه ست… انگار کوهی از غم بر دل اون زن خراب شده بود …به حالت سجده روی زمین افتاد و شروع به گریه کرد… اونقدر گریه کرد که اشکهاش زمین رو خیس کرد… متوجه گذشت زمان نبود… می خواست سال ها غم رو از دلش بیرون کنه… غم سال های دراز به این زودی قرار نبود از این دل, رخت بکنه… همینطور که گریه می کرد نوری از قلبش شروع به تابیدن کرد. هرچه بیشتر می گذشت نور بیش تر و بیشتر می شد. نور اونقدر زیاد شد که تمام اتاق به نور تبدیل شده بود و هیچ چیز دیگه ای جز نور دیده نمی شد.

سال ها از اون شب گذشت. و در تمام اون مدت من توی کمد کوچکی, توی جعبه ی خاصی که با دقت تزیین شده بود بودم. هر از چند وقت یکبار همون زن در کمد رو باز می کرد, من رو نگاه می کرد و فکر می کرد. به اینکه هیچ چیز «اتفاقی» نیست.

چند وقت بود یک مرد هم ساکن این خونه شده بود. بعض وقتها دوتایی منو نگاه می کردن و با هم در مورد قضایا و اتفاقات اون شب صحبت می کردن.

یک شب اون زن سراسیمه به سراغ من اومد, منو برداشت و توی کیفش گذاشت. انگار خیلی عجله داشت. همراه اون مرد از خانه خارج شدند. بعد از سال ها این اولین باری بود که دوباره فضای بیرون از خونه رو می دیدم. با گذشت زمان انگار خیلی چیز ها فرق کرده بود, از جمله لباس های زن بود. برام عجیب بود که چطور این زن سعی داشت نوری که از قلبش می تابید رو با پارچه ی سیاه بزرگی که روی تمام بدنش کشیده بود خاموش کنه؟

بعد از کلی حرکت, به جایی رسیدند که خیلی برام آشنا بود… درست یادم نمی اومد اما آشنا بود … انگار منتظر کسی بودند. دقیقه ها منتظر ایستادند تا بالاخره اومد. درست شناختمش . حاج آقا بود! بعد از این سال ها پیر تر شده بود. اما مطمئن بودم که خودش بود. مرد و زن جلو رفتند و بهش سلام کردن. زن شروع به صحبت کردن کرد: حاج آقا منو یادتون میاد؟

حاج آقا که زمین زیر پاش رو نگاه می کرد گفت: معذرت می خوام, به جا نیاوردم.

زن که بغض گلوش رو بد جور می فشرد منو از توی کیفش درآورد و به حاج آقا نشون داد.

- من همون دخترم که …

و شکستن بغضش مانع ادامه دادن صحبتش شد. حس حاج آقا بعد از اینکه منو دید خیلی عجیب بود. تلفیقی نا موزون از تعجب , بهت و شادی… اشک چشم هاشو پر کرد. زن ادامه داد: این هم شوهرمه. حاج آقا توی این سالا خیلی دنبالتون گشتم تا ازنتون تشکر کنم. ا این پاکت نامه…

و باز هم اشک ریختن مانع صحبت کردنش شد.

از اون شب من دیگه به هیچ وجه یه پاکت نامه ی عادی نبودم. من اونوقت یه وسیله بودم … وسیله ای که قرار بود یک زندگی رو به مسیر اصلیش باز گردونه…

حالا من متفاوت ترین پاکت نامه ی دنیا هستم. چون من «دل» دارم.

((بر اساس داستانی واقعی))

قلم

۹۰/۱۰/۲۸

دل

قلم — Mon, 09 Jan 2012 08:26:21 GMT

شاید خنده دار باشه، حتی واسه خودمم هم خنده دار بود...

گرمای تن دوست...

---------------------------------------------------------------------

چقدر دلنشین بود...

گرم بحث بین جمع فامیل بودیم که افسانه - دختر خاله م- از روی مبل بلند شد و روی زمین نست تا من رو به روش نباشم. رسممون بود. دو تا نامحرن نباید رو به روی هم مینشستن. چه تو مهنونی چه سر سفره. بلند شدم و نشستم جاش.

و احساسی که هیچوقت تجربه نکرده بودم...

احتمالا بیشتر از ده دقیقه اونجا نشسته بوده که توی این سرما جاش اینقدر گرم بود. من تازه وارد شده بودم و هنوز بدنم نتونسته بود سرما رو از تنم خارج کنه.

شاید خنده دار باشه، حتی واسه خودمم هم خنده دار بود... گرمای تن دوست...

راستش چند وقتی بود مامان داشت رو مخ خاله -مامان افسانه- کار می کرد که یه روز بریم خواستگاری. احتمالا یه قرارایی هم گذاشته و من هنوز خبر ندارم.

نگاهی به افسانه -که توی اون لحظه دو سه نفر بینمون فاصله بود- انداختم. جواهر ضریفی که با ضرافت و هنری غیر قابل توصیف پر قویی مانع از انتشار تلألؤ خیره کننده اش بود. شاید اگر آن پر قو نبود همه از درخشش چنان گوهری کور می شدیم.

از اینکه اینقدر گستاخانه جسارت کردم و به خودم جرأت دادم سعی کنم بهش نگاه کنم از خودم ناراحت شدم.

گرمای دلنشینش، با اینکه به سختی احساس می شد، اما به عمق جان نفوذ می کرد. نمی دونم چرا اونقدر مست همین چند درجه ی سانتی گراد اختلاف دما شده بودم. شاید داستان هایی که با همین گرمای ناچیز ساخته بودم. شاید!

لحظه ای تصور گرمای آغوشش، منو به خود آورد: پای خیالتو از گلیمت دراز تر نکن!

سرم رو گرفتم بالا و به جمعی که مقابلم نشسته بودن و گرم بحث بودن نگاهی انداختم، که چشم هام توی چشم های بی بی قفل شد!

انگار چند دقیقه بود که منو زیر نظر داشته! توی چشم هام نگاه می کرد و لبخند کمرنگی که روی صورتش بود قدر هزاران جمله برای من حرف بود.

بقیه که این خیرگی رو توی چشم های بی بی دیدن، ازم پرسیدن: خب نظر تو چیه، تو که این همه باهاشون برو بیا داری!

نمی دونستم داشتن در مورد چی با هم حرف میزدن: با کیا برو بیا دارم؟!

- آقا رو! دو ساعته داریم خودمونو جر می دیم اونوقت جناب عالی میای میگی لیلی مرد بود یا زن؟

کمی خودمو جمع و جور کردم، و فهمیدم دقیقه هاست که غرق و غوطه ور خیالم، و در تمام این مدت به زمین زیر پام خیره بودم.

و حالا دوباره چشم های بی بی...

انگار از درونم خبر داشت. انگار می دونست چه حسی دارم. انگار می دونست چه بد غرق خیالم. انگار فهمیده بود، فقط اثری از افسانه با من چه کرده بود...

پشت سرم اما، انگار کسی در دور دست قهقه می زد... قهقه ای سرمستانه از موفقیت...

فهمیدم...

از همون نگاه های پر معنی بی بی فهمیدم که چه کردم...

اول کمی امید وار شدم: من میتونم از چنین چیزی که واسه خیلی ها نه تنها بی معناست، حتی خنده داره، اینقدر لذت ببرم... اما بعد...

فهمیدم که مرض قلب دارم... شاید قلب مریض... شاید هم دل درد... و شاید دردِ دل!

فهمیدم آب و هوا توی قلبم برای رشد مرض مناسبه...

فهمیدم یه بذر خیلی خیلی کوچولو و بی اهمیت، میتونه تبدیل بشه به خروار خروار آفت و مرض...

فهمیدم نفهمیدم...

نتونستم خودمو به این راحتی ببخشم. یکباره از جام بلند شدم و زدم بیرون... توی هوای سرد سرد. همه تعجب کردند، به جز بی بی ...

من هوای سرد رو دوست نداشتم ، اما حس می کردم مثل مادری منو توی آغوش گرفته و دردِ دلهامو میشنوه. هوایی که با اینکه سرد بود اما برای من آرامش بخش بود، چون داشت چیزهایی رو از یادم می برد که داشت منو از درون می خورد...

داشت دردِ دلهام رو ، از سرم می برد...

قلم

١٨/١٠/٩٠

اسطوره ی غیرت!

ع.ق — Thu, 29 Dec 2011 16:08:10 GMT

یکی از آشناهامون تعریف می کرد:

دوستم داشت فیلم یکی از عروسی های فامیلوشونو بهم نشون می داد، رسید به یه جاهایی که خودش داشت بین مردای فامیل می رقصید. تو دلم گفتم ایشالا همه به هم محرمن دیگه! احتمالاً خانواده ی بزرگی دارن ، همه با هم خواهر برادرن. دیویست – سیصد تا خواهر برادر که چیزی نیست!

بهش گفتم تو که داری بین مردا می رقصی ، این روسری چیه روی سرت انداختی؟

گفت: آخه ساسان نمی ذاره من بی حجاب باشم جلوی مردای فامیل.

گفتم: به به! این آقا ساسان، اسطوره ی غیرت کی هستن اونوقت؟

گفت: دوست پسرمه دیگه!...

حالا من با این داداشمون یه حرف دارم، اونم اینکه: دمت گرم! هر کی هرچی فحش و متلک بارت کرد ، غلط کرد! من حسابی طرفتم! واقعاً کارت درسته! یه موی تو می ارزه به صدتای این ژیگولایی که یه شبه همه چیزو یادشون میره! باز به معرفتت که همین قدر غیرتو واست نگه داشته و مثل اونایی که یهو ناموس و زن و مرد و محرم – نامحرمو بالا می کشن و بی غیرتی قی می کنن نشدی! بازم دمت گرم!

در ضمن، بدخواه مدخواه هم داشتی سه سوت داداشتو خبر کن، جنگی خراب می شم رو سرش! عکس بده، جنازه تحویل بگیر!

دختر ب ا ز ی !

ع.ق — Thu, 15 Dec 2011 20:08:22 GMT

همه چیز داشت خوب پیش می رفت، اما تا وقتی که ....

بذارید قصه رو از اولش تعریف کنم:

ماشین کنار پای محسن با ترمز شدیدی وایساد . صدای ضبط ماشین بلند بود.یکی نبود بگه آخه اینقدر صداشو بلند می کنی خودت می فهمی چی می خونه یا نه؟ برگشت به سمت ماشین دید « به به ... مثل اینکه بروبچه ها جمعن! فقط نقل مجلسو کم دارن که من باشم!»

- برنامه چیه بچه ها؟

بهرام که تقریبا سردسته و دفترچه راهنمای آموزش انواع کرم ریختن ها و ضایع کردن ها و شیطنت ها بود ، دهها جمله رو توی یه چشمک خلاصه کرد. یعنی .... آره....

- بپر بالا، بد نمی گذره!

حالا که تمام منظور بهرام رو فهمیده بود هم توی دلش هم با دستش بشکنی زد و پرید بالا!

- بچه ی پاسدار و دختر بازی! حاج آقا از شما بعید است! خلاف شرع می شود آنوقت هم خودت حرام می شوی هم طرف!

طبق معمول بعد از سوار شدنش به ماشین، بهرام شروع کرده بود به کوبیدن ننگ بابای محسن توی سرش. «آخه همه که از بابا شانس نمیارن! همه بابا دارن ما هم بابا داریم! یه ضد حال تمام عیار! گند دماغ، عصبی، خشن، خشک و... »

سریع بحثو عوض کرد و شروع کردن به کرکره خنده. هیجان برنامه ای که در انتظارش بود قند تو دلش آب می کرد!

رفتن پارک، یکی دو ساعت از شب گذشته بود و پارک حسابی شلوغ بود. همه ی بچه ها که جمعا پنج نفر می شدن از ماشین پر سر و صدا پیاده شدن. صدای قهقه ها قطع نمی شد! بلندگو که چه عرض کنم! سیستم صوتی و آمپلی فایر رو با هم قورت داده و بودن! کسایی که تو پارک بودن چنان بهشون نگاه می کردن، انگار که یه دسته دلغک بی مزه و لوس اومده باشن توی پارک که به زور برنامه ی مزخرفشونو اجرا کنن.

طبق معمول یه دسته شدن و شروع کردن به قدم زدن آروم توی پارک.

- خب برنامه چیه؟ فحش؟ تیکه؟ شماره؟ سر کاری؟ تیاتر؟

قبل از شروع برنامه باید فرمانده بهرام برای بچه ها تعیین تکلیف می کرد.!

- همه ش!

- مثل اینکه قراره امشب بترکونیم. فقط باید مواظب تیکه پاره ها مون باشیم کسی رو جانباز نکنیم!

مثل اینکه قرار نبود بچه ها از سر به سر محسن گذاشتن دست بردارن. خودش اولین حمله رو آغاز کرد تا هم جو عوض شه هم خودش از یاد باباش بیاد بیرون. آغوشش رو باز کرد و عاشقانه، مستقیم رفت به سمت دوتا دوختری که داشتن از رو به رو میومدن.

- آه........ آنجلینای عزیز...... بالاخره دیدمت....... آه باورم نمیشه

وقتی به نیم متری دخترا رسید با بلند ترین صدایی که می تونست فریاد زد: آنجلینا!

یکی از دخترا مثل بید می ترسید و پشت اونیکی قایم شده بود. اما اون یکی که معلوم بود خیلی شیطونه دست به کمر گرفته بود و منتظر بود دشمن نزدیک بشه! :

- آره خودم آنجلینام، کاری داشتی لندهور؟

محسن که حسابی کم آورده بود و پیش بینی های اصولیش(!) ابراز داشته بودند که دخترها از این حرکت یکه خواهند خورد، حالا خودش یکه خورده بود و داشت جلوی رفیقاش ضایه می شد!

- منظورم خانم جولی بود، آنجلینا! کن یو اسپیک انگلیش؟ اوه مای گاد؟

- خودمم!

مثل اینکه دختره نمیخواست کم بیاره! زد به سیم آخر: دستهاشو انداخت. چشمهاشو نازک کرد و ادای کسایی رو درآورد که خیلی دقیق شدن، نزدیک و نزدیک تر رفت و سر و ریخت دختره رو از فاصله ی بیست سانتی ورنداز کرد . بعد اومد بالا و گفت:

- نه خیر! میمونی که با کله رفته توی میز توالت و با بیل و ماله صورتشو آرایش کرده نمی تونه آنجلینای من باشه!

بعد خودشو انداخت توی بغل رفیقاشو تظاهر به غش کردن کرد و باز فریاد زد: آنجلینا.... من آنجلینای واقعی خودمو میخوام نه از این آرایشایی که بهشون یه میمون آویزونه!

مثل اینکه عملیات با موفقیت آمیز(!) به پایان رسید!

نیم ساعتی به همین منوال گذشت، توی همین نیم ساعت قد دو سه هفته خندیدن! دیگه محسن مونده بود چه جوری معده و روده شو جمع کنه! از فرط خنده به دختر چاق و چله ای که بهرام سر تا پاشو تیکه بارون کرده بود داشت کم کم اختیارشو از دست میداد! نشست روی زمین و ادامه ی خنده هاشو اونطوری ادامه داد. کم مونده بود روی زمین هم ولو بشه. . .

مثل اینکه بچه ها جلو تر یه سوژه ی جدید پیدا کرده بودن!

- آقا لطفا مزاحم ما نشین!

آره... طبیعی بود... بعضی وقتها هم از این سوژه های سیبیلوی قنداق پیچ به تورشون می خورد!

- ترشیده های بدبخت. دلتون بخواد ما یه حالی بهتون بدیم وگرنه که ...

تا اولین ثانیه هایی که محسن توی دلش این جمله رو تکرار می کرد همه چیز داشت خوب پیش می رفت... اما تا وقتی که احساس کرد صدای دختری که داره به بهرام و رفقاش اعتراض می کنه چقدر آشناست!

حس سردی که از پشت گردنش شروع شده بود در یک آن به کل بدنش سرایت پیدا کرد! چشم هاش گرد شد! دست هاش سرد، پیشانیش داغ، بدنش مثل مجسمه سخت و دلش آشوب...

لبخند روی صورتش به سرعت جاشو به اخم و ترس و اضطراب داد. چند ثانیه طول کشید تا بتونه از جاش بلند شه. توی دلش غلغله ای به پا بود. خدا خدا می کرد اشتباه کرده باشه.

- حتما اشتباه می کنم. آره ... اشتباه می کنم... حتما یکی دیگه ست... اون الان این موقع شب نمیاد بیرون...

نزدیک شد و رفیقاشو کنار زد و به کسی که داشت اعتراض می کرد نگاهی انداخت. تا نگاهش به محسن افتاد ساکت شد! به چشم های محسن خیره و شد و منتظر بود. بیشتر از اینکه منتظر باشه متعجب بود. انگار نمی تونست ربط اتفاقاتی که اطرافش افتاده رو بفهمه.

بهرام که هنوز متوجه نشده بود چه اتفاقی افتاده و فکر می کرد قبلا بین محسن و دختره خبرایی بوده ... زد پشت محسن و گفت: شیطون.... بی خبر و تنها .... بابا التماس دعا....یه ...

اما محسن فقط گردنش رو به سمت بهرام چرخوند. عصبانیت توی صورتش موج می زد. خشم اونقدر توی صورتش مشهود بود که بهرام بعد از نگاه به صورتش بقیه ی حرفشو قورت داد...

محسن راست مقابل بهرام ایستاد. بهرام منتظر هر عکس العملی از محسن بود غیر از این: دستش رو بالا برد و یه سلی محکم توی صورت بهرام کشید. صدای کشیده توی کل پارک پیچید. حتی مردم اطراف هم از دیدن محسن نفس هاشونو توی سینه حبس کرده بودن.

محسن یه کلمه به زبون آورد: دیگه نبینمت!

بعد دست خواهرشو گرفت و از پارک رفت.

الدّاروین ، فی انتخاب النّساء الایرانییّن!

ع.ق — Mon, 07 Nov 2011 06:53:08 GMT

... گفتم : آه یافتم یافتم ! اورکا اورکا ! ارصطوی خودمانی دیگر! با عصایش در سرم بکوفت و گفت: اولاً آن سقراط بود ، ثانیاً ارصطو نه و ارسطو و ثالثاً نه! من نه سقراطم نه ارسطو....

--------------------------------------------------------------------

دوش سر در جَیْبِ مراقبت فرو برده و در بحر مکاشفت مستغرق گشته بودم و کمند نیاز بر زلف یار بسته بودم که یار فغان از نهادش بر خواست که: ای مرتیکه! مگر تورا خود خواهر و مادر نیست که ذلف ما را چنین می کشی ؟ ...

و منِ بخت بازگشته، مانده در چاره ی فرار ، که ایزد منّان را سپاس که بِحار مکاشفات لاین در لاین گشت و من از آه یار در امان شدم.

اما لاینی که بر وی فرو افتادیم بس عجیب و غریب می نمود از آن سو که پیر مردی سپید موی ، به لسانی دیگر سخن می کرد، ما هم که خواستیم قُبُلش کم نیاوریم گفتیم : آی اَم اِ بِلَک بُرد !

مرا ندا داد که ای فلان ، حقا که از بلاد پارسی! او را گفتم که این از کجا التفات نمودی ؟ گفت از لسان عِوَجَت ، خاک بر سرت باد ! وی را گفتم : این یکی دیگر از چه روی ؟ گفت : از دو روی : اول اینکه چهار قران ندادی و دانه جویی همت نکردی و به مکتب خانه ی زبان نرفتی که اکنون ننگ ملتت شدی و ثانیاً زین سبب که جناب ما را نشناختی!

کمی مِن مِن کرده اندر خفایا و گوشه و کنار ذهن به دنبال این چهره ی ضایع گشتم و گفتم : آه یافتم یافتم ! اورکا اورکا ! ارصطوی خودمانی دیگر! با عصایش در سرم بکوفت و گفت: اولاً آن سقراط بود ، ثانیاً ارصطو نه و ارسطو و ثالثاً نه! من نه سقراطم نه ارسطو.

گفتم پس اگر آنها نیستی پس حتماً مندلیف هستی ؟ گفت نه گفتم برادش چی؟ جان من بسی شباهت در تو و او دیدم!

گفت: بیخیال، من داروین هستم ! داروین!

بر وی سر تعظیم فرو آورده گفتم استادا ! خداوند غریق رحمتت کناد که خوب زیر آب خلقتش زدی! نظریه ی انتخاب طبیعیت هرچه بود خوبی اش این بود که با میمون ها پسر عمو شدیم و دیگر نیاز نیست برای سیاحت باغ وحش بلیت تهیه کنیم.

نظریه ای؟ طرحی ؟ فرضیه ای؟ تتمه ای؟ تبصره ای اگر داری

بگوی تا به گوش جهانیان برسانم!

گفت: نطریه ای در باب انتخاب طبیعی جماعت نسوان در بلاد پارس دارم که از این قرار است: هر آنکه بر صورت زشت خود زینت زدی و بزک کردی ، (به ایّ نَحوٍ کان)، یا اینکه فطرتاً زیبا روی بودی و نیازی به مِک آپ و تاتو و تزریق ژل (شما بخوانید لرزانک) و نقص دماغ نداشتی ، آن خود دل مردان را ربودی و زندگی کردی ، ولی آنکه بر خود زیادتی از زیبا رویی نکردی و کاری به این کار ها نداشتی محکوم به فنا بودی! هرکه مک آپش بیش ، نظر بر وی بیشتر!

مر او را گفتم : حاج آقا ، شما دیگر ز چه سبب اینگونه گویی با این ریش و محاسن؟ تو مگر حاج آقای دین خودتان نیستی برادر روحانی؟

گفت : بنگر که هرکه خودش را مَثَل دیگران کرد ماند و هرکه نکرد مرد! زین سبب است که هر روز به تعداد اینان زیادت است و از تعداد آنان کاستی . هر که خود را آراست ، قدر و احترام و شوکت و بزرگی و تخفیف اجناس نزد اجانب یافت و برای هر کار با اشارتی انجام دهد آن را. ولی هرکه ناراست ، اُمّلیّت و کلاغ سیاهی بر خود خرید و برای هر کار باید دوان باشد .ثانیاً به ریش نیست و به چیز دیگریست! و آن برادر روحانی نیست و پدر روحانی است!

یحتمل راست می گفتی بیچاره! خواهی نشوی اُمُل ، هم رنگ جماعت شو ، تا داد خود از مهتر و کهتر بستانی(!)

از آن سبب که ذمّه ام مشغول اجنبی نباشد این را بگفتم و نصیحتی کنم تمام دخترانم را (بل خواهرانم) که هر چه توانستید از زینت و زیور و عشوه و خودنمایی کم نگذارید که راز بقای شما در این بلاد و قُرا در آن است.

مالِتو سفت بگیر ، همسایه رو دزد نکن!

ع.ق — Fri, 19 Aug 2011 19:10:17 GMT

...می خواستم بگم چرا هیچکی نیست این متجاوز شده ها رو محکوم کنه ؟ در حالی که خودشون خیلی بیشتر مقصر بودن که کاری کردن که جلب توجه کنه و ...

------------------------------------------------------------------------------------------

از قدیم گفتن مالتو سفت بگیر همسایه رو دزد نکن . می بینید! ضرب ال مثل داره میگه علت به دزدی مبادرت کردن همسایه زیادی در معرض قرار دادن اموال تو بوده ، چون همسایه از اولش دزد نبوده که ، مال تو بهش چشمک زده، دزد شده !

قرض از بیان این مطلب (منظورم همون غصد و قرضه ها!) این بود که چند وقت پیش توی خمینی شهر اصفهان یه اتفاقات جریحه داری اتفاق افتاد که حتماً باید رسانه ای می شد تا بعضی ها دنبال قضیه رو بگیرن و رسیدگیش کنن وگر نه .... بگذریم ...

تازه وقتی رسانه ای هم شد هر کی رفت و اومد گفت محکوم است ، محکوم است ، انقده محکومشون کردن که گفتیم آخه چند صد نفر به ده دوازده نفر !؟ یهو فکر نکنید میخوام از متجاوزین حمایت کنم ها! نه ! بحث این حرفا نیست ، فقط میخواستم بگم اینهمه صحبت و بحث و مقاله و خبر در مورد متجاوزین و قوه قضاییه نوشته شد اما یکی نیومد در مورد متجاوَزین یا بهتره بگم متجاوَزات (با فتح واو = مورد تجاوز قرار گرفتگان) توی اون باغ چیکار می کردن که اینطوری شد!

از قضا تو همون باغ پارتی بوده و دختر و پسر ... (وارد جزییات نمی شم) بعد، این همسایه ی بد بختشون -که احتمالاً الان حکم اعدامش هم صادر شده- همچین یه خورده تحریک میشه زنگ میزنه رفیق رفقاشو جمع می کنه و می ریزن توی باغ و می کنن اون کاری رو که نباید می کردن!

خلاصه می خواستم بگم چرا هیچکی نیست این متجاوز شده ها رو محکوم کنه ؟ در حالی که خودشون خیلی بیشتر مقصر بودن که کاری کردن که جلب توجه کنه و یه سری بخت بر گشته یا بر نگشته رو دستی دستی اعدامی کنن.

البته این یه موردشه ها! تا وقتی کسی خطی ، خطوطی ، نخی ، طنابی رد و بدل نکنه که کسی نمیاد بهش تجاوز کنه ! می کنه؟ حالا چه تجاوز به عنف باشه چه چشم چرونی و از این جور حرفا. تو خودتو سفت بگیر ، مطمئن باش کسی نمیاد مزاحمت بشه!

اگه دست من بود می دادم این ضرب المثل رو عوض کنن به جاش بگن :

حجابتو سفت بگیر ، همسایه رو اعدامی نکن!